همراه بسیار است، اما همدمی نیست
مثل تمام غصه ها، این هم غمی نیست

دلبسته ی اندوه دامنگیر خود باش
از عالم غم دلرباتر عالمی نیست

کار بزرگ خویش را کوچک مپندار
از دوست، دشمن ساختن کار کمی نیست

چشمی حقیقت بین کنار کعبه می گفت
«انسان» فراوان است، اما «آدمی» نیست

آن قله ی قافی که می گویند، عشق است
جایی که تا امروز بر آن پرچمی نیست

 

فاضل نظری

 


 کابوس 

 

 

  خواب  ِ  خدا  را  دیدم ... ،

                           می دوید  و  دیوانه وار  فریاد  می زد :

                           منظور َم  این  نبود ...

                           منظور َم  این  نبود ...

 

فرشید- هیچکده

 

 

 از طرف دل بستگان

 

 آخرش یک  اعلامیه ترحیم چاپ می کنم،

                                با عکسی دو نفره

و برای کسانی که هیچوقت نمی فهمند

به زبان ساده توضیح می دهم

آن که خاک کردید ، اوست

               آن که مرده است  ، منم

 

 

 

 بهار منصوری - سنگ، کاغذ، قیچی

 

 

وای بر یوسف اگر ناز زلیخا بکشد 

 

شور دیدارت اگر شعله به دل ها بکشد
رود را از جگر کوه به دریا بکشد

گیسوان تو شبیه است به شب، اما نه
شب که اینقدر نباید به درازا بکشد

خودشناسی قدم اول عاشق شدن است
وای بر یوسف اگر ناز زلیخا بکشد

عقل، یکدل شده با عشق، فقط می ترسم
هم به حاشا بکشد هم به تماشا بکشد

یکی از ما دو نفر کشته به دست دگری است
باش تا کار من و عقل به فردا بکشد

زخمی کینه ی من! این تو و این سینه ی من
من خودم خواسته ام کار به اینجا بکشد

حال با پای خودت سر به بیابان بگذار
پیش از آنی که تو را عشق به صحرا بکشد

 

فاضل نظری



موضوعات مرتبط: فاضل نظری , هیچکده , بهار منصوری

تاريخ : ۱۸ آذر ۱۳٩۱ | ۱:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : مریم | نظرات ()